جستجويش برنخيزند . چنين كسان ، چراغهاى هدايتاند و براى كسانى كه در تاريكى گرفتارند ، نشانه‌هاى روشن . اينان سخن يكى به ديگرى نبرند و عيوب نهان كسان آشكار نسازند . در آنها نشانى از سفاهت نيست . خداوند درهاى رحمتش را به روى آنان گشاده است و سختى عقوبت و سخط خويش از آنان برمىدارد . اى مردم ، به زودى زمانى بر شما خواهد آمد ، كه اسلام همانند ظرفى شود كه وارونه اش كرده‌اند تا هر چه در آن بوده ريخته باشد . اى مردم ، خدا شما را پناه داده ، كه بر شما ستم نشود ، ولى پناه نداده كه شما را نيازمايد . خداى جليل و بزرگ فرمايد : « هر آينه در اين نشانه هاست و گر چه ما خود آزماينده بوده‌ايم . » ( 1 ) اما گفتهء امام ( ع ) : « كلّ مؤمن نومة » گمنامى را اراده كرده كه شر و فسادى از او نزايد . « مساييح » جمع كلمهء « مسياح » است ، يعنى كسى كه سخنچينى كند و « مذاييع » جمع « مذياع » است و آن كسى است كه چون زشتى و ناشايست كسى در بشنود آن را فاش كند و بر همه بگويد . و « بذر » جمع « بذور » است و آن كسى است كه در او سفاهت بسيار است و سخنان بيهوده گويد . 103 خطبه اى از آن حضرت ( ع ) گزيده اى از آن را كه با اين روايت متفاوت است پيش از اين آورديم . اما بعد . خداوند سبحان ، محمّد ( صلى اللَّه عليه و آله ) را به رسالت فرستاد . در حالى كه ، هيچيك از عربها نه كتابى خوانده بود و نه دعوى پيامبرى و وحى كرده بود . محمّد ( ص ) به پايمردى كسانى كه از او فرمان مىبردند ، با كسانى كه نافرمانيش مىكردند ، پيكار نمود و آنان را به جايى كه رستگاريشان در آن بود براند و كوشيد كه پيش از آنكه مرگشان در رسد از گمراهى برهند . و آنان را ، كه همانند اشتران خسته از سنگينى بار در زير بار عقايد باطل و فساد و گمراهى خويش درمانده شده بودند ،

--> ( 1 ) . سورهء 23 ، آيهء 30